Σκιές

Το πρώτο μου ποίημα, που με ξύπνησε μέσα στην νύχτα για να γραφτεί μόνο του.

«Σκιές»

Και ξαφνικά, στην άκρη του ματιού μου εμφανίστηκε μια σκιά. Σκιά διαφορετική από όλες τις άλλες. Τίνος είναι; Δεν ήταν δικιά μου, αφού δεν ρίζωνε στα πόδια μου. Μια σκιά αδέσποτη. Μια σκιά αδέσποτη,  που τραβιόταν μέχρι το άπειρο. Χαμένη ήρθε να με βρει. Μα τι ήθελε με μένα; Ήσυχη, ακίνητη να με παρατηρεί. Νιώθω θύμα της, μα εγώ την κάλεσα εδώ. Κάθε στιγμή που περνάει η εικόνα της με διαπερνάει και ανατριχιάζει όλο μου το σώμα. Μα τι διάλο θέλει με ‘μένα;

Άρχισα να την πλησιάζω, μα όσο πιο κοντά πήγαινα τόσο πιο πολύ με τραβούσε, μέχρι που έφτασα επάνω της και την ακούμπησα. Και τότε έγινε δικιά μου. Ανενόχλητη παραμόρφωσε την σκιά μου. Την έπιασε σφιχτά και άρχισε να την τραβάει και εγώ πονούσα. Και όσο πιο πολύ την τράβαγε τόσο πιο πολύ πονούσα. Μέχρι που ο πόνος έφτασε στο χτένι κι ο εφιάλτης μου έπρεπε κάποτε να τελειώσει. Μα ποιος θα μπορούσε να δώσει τέλος; Οι σκιές που πλέον ανεξέλεγκτες είχαν ενωθεί ή εγώ που από το σώμα μου τις κοιτούσα;

Και το έκανα. Και άρχισα να πέφτω στην άβυσσο που τόσο καιρό οικοδομούσα. Μα οι κόποι μου δεν πήγανε χαμένοι. Ω, όχι. Η σκιά μου, αυτή έμεινε εκεί πάνω. Να με κοιτάει από ψηλά κι εγώ να γίνομαι το άπειρο που την σέρνει.