Καμιά φορά βλέπεις ή ακούς κάτι όμορφο που είπε κάποιος μέσα στην άγνοιά του, το οποίο βρήκε μέσα σου την σημασία του. Έτσι και εμένα, δεν ξέρω πού, κάπου πήρε το αυτί μου το εξής:
«Believing it's real, makes it so»
Όλοι μας αναρωτιόμαστε, τί είναι αυτό που καθιστά τα πράγματα αληθινά και υπαρκτά. Η πιο ικανοποιητική απάντηση που έχω δώσει είναι πως όλα βρίσκουν την σημασία και το νόημά τους εντός μας. Τίποτα δεν υπάρχει έξω και ανεξάρτητα από εμάς. Έχουμε αυτήν την θεϊκή ικανότητα επί του εαυτού μας. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ τον Ντοστογιέφσκι, αυτή τη φράση από το Υπόγειο: «2+2 δεν κάνει 4» - η φράση αυτή, βέβαια, δεν έχει ακριβώς μία πτυχή αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω πως είναι ένα μικρό διαμάντη σκεπτικισμού, λιτό και φιλοσοφικά πλούσιο.
Για έναν σχιζοφρενή, για παράδειγμα, ένα μέρος της πραγματικότητάς του είναι και οι ψευδαισθήσεις. Οι περισσότεροι θα σας πουν πως αυτό είναι η πραγματική ασθένεια - δεν μπορώ να διαφωνήσω εντελώς - αλλά υπάρχει και κάτι παραπάνω. Κάτι που είναι ακόμα πιο αφύσικο από αυτό που βιώνουν. Δηλαδή, το να πιστέψουν και να αναγνωρίσουν πως αυτό που βλέπουν και αισθάνονται δεν είναι αληθινό αλλά ψευδαίσθηση, αυτό είναι παρά φύσει. Το να ακούν φωνές και να τις αγνοούν, να βλέπουν ανθρώπους και να τους απορρίπτουν γιατί πίστεψαν σε αυτά που τους είπαν οι άλλοι και εννόησαν τις ψευδαισθήσεις τους. Αλλά για αυτούς ακόμα υπάρχουν γιατί τις βιώνουν. Έτσι φαίνεται η σημασία του εαυτού μας και του νοήματος που δίνουμε στα πράγματα.
Και ακόμη παραπάνω, για να ενισχύσουμε την μεριά του ενός. Σε έναν κόσμο που όλοι μας πάσχουμε από σχιζοφρένεια, ποιά είναι η πραγματικότητα; Τί θα πιστεύουμε για τους γύρω μας; Πότε θα γνωρίζουμε ποιος υπάρχει και ποιος όχι; Τί μας εγγυάταν πως τα λόγια κάποιου είναι αληθινά; Είμαστε χαμένοι μέσα μας και προσπαθούμε να δικαιώσουμε, χωρίς στοιχεία, την ύπαρξη των άλλων, παλεύοντας με τις αισθήσεις και τα ένστικτά μας. Αυτό είναι ένα κομμάτι της πραγματικότητας.
Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, πως η πραγματικότητα είναι υποκειμενική, απλά απάτηλη και με τέτοιους περίεργους τρόπους σε ξεγελάει και χάνεσαι σκεπτόμενος όλα αυτά και τι υπάρχει από πίσω. Θα ήθελα, όμως, όχι από κακία, απλά περιέργεια, να συζητήσω με κάποιο εμπειριστή φυσικό δεν-ξέρω-και-'γω-τι ο οποίος χαρίζει σε κάθε τι απτό και παρατηρήσιμο την αλήθεια του, και ο οποίος πάσχει από σχιζοφρένεια εν γνώσει του, να συζητήσω μαζί του τί είναι τελικά αληθινό και αν γίνεται τελικά τόσο εύκολα να γνωρίσουμε την φύση όταν οι ίδιοι συγχίζουμε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο. Τί έχει να μου πει για τον ανύπαρκτο άνθρωπο που στέκεται δίπλα μου;
Φαντάζομαι πως θα μου έλεγε πως είναι κάποιου είδους χημική αντίδραση στον εγκέφαλό μου ή κάτι τέτοιο. Και τί δεν είναι όμως; Όλα όσα γνωρίζουμε είναι εκεί μέσα. Και την ισχύ που έδωσε στον λόγο των γιατρών-φίλων-συγγενών του, πως αυτά που βλέπει δεν υπάρχουν, και αυτός μέσα στο κεφάλι του είναι. Γιατί να μην τον αντιμετωπίσει ως απατηλό;
Τέλος πάντων, ο στόχος μου είναι να προβληματίσω και όχι να απαντήσω. Απλώς τέτοιες σκέψεις μου γεννήθηκαν με αυτην την φράση...
