Παλεύοντας για Ζωή

 Το πάθος για ζωή, σαν κερί κλεισμένο σε φανάρι
 Που η φωτιά του παλεύει για λίγο οξυγόνο

 Άνω κάτω, άνω πάλι, κάτω
 Εντός του ξύλινου κελιού μου
 Σκόπιμα αφήνω αποτυπώματα στην σκόνη
 Ήμουν κι εγώ εδω!

 Ρυθμικό το βήμα μου
 Άρυθμες οι σκέψεις
 Δύο βήματα και παύση
 Δύο βήματα ξανά

 Αισθάνομαι απαθής
 Μα όλα τα άλλα με δύο κινήσεις έρχονται στο μέρος μου
 Χύνονται στα μάτια μου
 Κι οι σκέψεις μου, άναρχα, βουβά, ρέουν πάνω στο κεφάλι μου
 Ανεξέλεγκτες, μιλάνε για μια λήθη
 Το ξέρω, δεν αντέχω άλλο σκότος, κι όμως ολοένα και βυθίζομαι εντός του
 Κάτι που έχω μέσα μου θα σβήσει

 Απόψε, μια απροσδιόριστη ελπίδα κυνηγώ
 Δεν με νοιάζει από που
 Ας έρθει από κάπου
 Πριν το φως, εκείνο της αυγής
 Πριν είναι πολύ αργά

 Μια σπίθα για ζωή θα ήταν αρκετή
 Η μάχη ακόμα δεν έχει τελειώσει (;)

 Ακόμα κι αν τα μάτια μου δουν και πάλι τον κόκκινο εκείνο ήλιο
 που περήφανα σηκώνεται μπροστά μου κάθε πρωί και λιώνει τα κέρινα νυχτικά φτερά μου
 Το αύριο ποιός θα το αλλάξει;

 Καλή μου δύναμη...

Godspeed You! Black Emperor - Sleep

Κρύα Νύχτα

Ήταν δύο και μισή το ξημέρωμα, ενός κρύου χειμερινού πρωινού. Έβαλα τις μπότες μου, φορώντας τα νυχτικά μου ρούχα. Άφησα την μουσική στο δωμάτιο να παίζει. Άνοιξα την πόρτα του χαμηλοτάβανου δωματίου που φιλοξενεί το κρεβάτι μου και κάνοντας αριστερά συνάντησα την έξωδο που οδηγεί στο μικρό μπαλκονάκι που χτίστηκε μόνο και μόνο για την σκάλα που οδηγεί στα κεραμίδια.
Τα χέρια μου πάγωσαν αμέσως μόλις άνοιξα το εξώφυλλο που έκρυβε την μικρή - μου αρέσει να λέω - μυστική βεραντούλα. Τα φώτα από τα σπίτια της γειτονιάς ήταν όλα σβηστά. Τα πουλιά που στόλιζαν τις κολώνες και τις κεραίες έλειπαν. Το φεγγάρι φώτιζε αδύναμα πίσω από ένα σύννεφο. Κάπου στο βάθος ο βήχας κάποιου μου θυμίζει πως δεν είμαι ο μόνος που απολαμβάνει τον αργοπορημένο χειμώνα. Το αεράκι με χαϊδεύει γλυκά κι εγώ παγώνω...
Η σκέψη μου, όμως, με κερδίζει και αδιαφορώ για το κρύο. Πώς γίνεται να έχουν έτσι τα πράγματα; Όλα ανάποδα φαίνεται να έχουν γυρίσει. Μπερδέψαμε το καλό και το κακό. Σαν τον αποψινό καιρό. Το χειμωνιάτικο το κρύο έγινε κακοκαιρία και η αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού είναι η χαρά του ανθρώπου. Μέχρι και την φυσική ομορφιά παρεξηγήσαμε και ξεχάσαμε να την εκτιμήσουμε όπως της αρμόζει. Θέλω, όμως, ένας να μου πει αν θα του άρεσε η ζέστη αν δεν είχε την χειμωνιάτικη γλύκα να του σπάει την μονοτονία.
Αλλά μάθαμε με μια ελαφρότητα και με μια ανόητη άνεση να τα αντιμετοπίζουμε όλα ως ισάξια. Όλοι γίναναι καλλιτέχνες και είναι άξιοι σεβασμού, άσχετα από το αν η άποψη τους είναι ανοήτη έως γελοία. Αρκεί να έχουν κάποιο κοινό ή να είναι τόσο ακραίοι που «δεν είμαστε ικανοί να τους κατανολησουμε». Πάρε, δηλαδή, κάποιον δήθεν τυπάκο που ζωγραφίζει σκατά ή έναν υπηρέτη του θορύβου που κοπανιέται πάνω από μια κιθάρα (γνωστός και ως μεταλλάς). Αν, λοιπόν, αυτός ο τυπάκος έχει κάποιους ανθρώπους από πίσω να τον εκθιάζουν ή αν έχει το θράσος να υψώνει το κεφάλι στα μούτρα μας και να μας κοιτάζει αφυψηλού κάνοντας μας με τον αέρα του να νομίζουμε πως είναι κάποιος μεγάλος δυσνόητος καλλιτέχνης, τότε εμείς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως τέτοιον. Μετράμε τα πράγματα είτε ποσοτικά: πόσο μας ψαρώνει το βλέμμα του άλλου ή πόσους καημένους ανθρωπάκους έχει από πίσω - δίχως να υπολογίσουμε πως όσα μηδενικά κι αν βάλεις στην σειρά δεν θα πάρεις ποτέ τον άσο.
Με μια οργή τα σκέφτομαι όλα αυτά. Διάσπαρτα γεγονότα τροφοδοτούν τις σκέψεις μου αυτές. Αλλά αύριο θα ξεχαστούν πάλι κι άλλες πληγές θα ανοίξουν.
Κάπως έτσι δεν έχει η ζωή;
Πληγές μέσα μας επουλώνονται και ξαφνικά ανοίγουν όλες ταυτόχρονα και εμείς παλεύουμε με τον πόνο μας. Και πάλι απ' την αρχή.


Six Organs of Admittance- Hum a Silent Prayer

Άλλο Ένα Βράδυ

 Άλλο ένα βράδυ, ολόγιομο φεγγάρι
Το φως της λάμπας τρεμοπαίζει κι από κάτω ένα ζευγάρι
Καταμεσής του δρόμου, δίνει το πρώτο, τέλειο φιλί

Άλλο ένα βράδυ,  απόλυτο σκοτάδι
Η μοναξιά μου δεν βρίσκει γιατρειά
Κι άλλη μια σκέψη μου - γνωστή - μου γεμίζει το κεφάλι

Για την μοναξιά σου αυτή
Σημασία δεν έχει το πόσο
Σημασία δεν έχει το πότε
Σημασία έχει η αιτία
Κι η αιτία είσαι εσύ

Και στον μονόλογο αυτόν
εσύ, εγώ, εσείς, Αυτός
Δεν υπάρχουν
Όλα είναι Ένα

Μια εικόνα, τίποτα περισσότερο

Κάποιες εικόνες έχουν απλά μια αδιαμφισβήτητη ομορφιά, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις, οπότε της υποτάσσεσαι βουβά.

Υ.Γ.  για να μην ξεχνιόμαστε: https://www.youtube.com/watch?v=qEcgLecgjt4

Απόσπασμα

Αγνάντευε γύρα σου: Όλα τούτα τα κορμιά που κοιτάς θα σαπίσουν. Σωτηρία δεν υπάρχει.
Κοίταξε: Ζούνε, δουλεύουν, αγαπούν, ελπίζουν. Κοίταξε πάλι: Τίποτα δεν υπάρχει!
Ανεβαίνουν από τα χώματα οι γενεές των ανθρώπων και ξαναπέφτουν πάλι στα χώματα.
...
Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο. Και να λες: Τίποτα δεν υπάρχει!
Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ζωή, μήτε θάνατος. Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρκτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν, να γεννούν και ν΄αφανίζονται, και λέω: «Αυτό θέλω!»
Ξέρω τώρα· δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία.

Απόσπασμα από την Ασκητική του Ν. Καζαντζάκη.

Believing it's real, makes it so

Καμιά φορά βλέπεις ή ακούς κάτι όμορφο που είπε κάποιος μέσα στην άγνοιά του, το οποίο βρήκε μέσα σου την σημασία του. Έτσι και εμένα, δεν ξέρω πού, κάπου πήρε το αυτί μου το εξής: 

«Believing it's real, makes it so»

Όλοι μας αναρωτιόμαστε, τί είναι αυτό που καθιστά τα πράγματα αληθινά και υπαρκτά. Η πιο ικανοποιητική απάντηση που έχω δώσει είναι πως όλα βρίσκουν την σημασία και το νόημά τους εντός μας. Τίποτα δεν υπάρχει έξω και ανεξάρτητα από εμάς. Έχουμε αυτήν την θεϊκή ικανότητα επί του εαυτού μας. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ τον Ντοστογιέφσκι, αυτή τη φράση από το Υπόγειο: «2+2 δεν κάνει 4» - η φράση αυτή, βέβαια, δεν έχει ακριβώς μία πτυχή αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω πως είναι ένα μικρό διαμάντη σκεπτικισμού, λιτό και φιλοσοφικά πλούσιο.

Για έναν σχιζοφρενή, για παράδειγμα, ένα μέρος της πραγματικότητάς του είναι και οι ψευδαισθήσεις. Οι περισσότεροι θα σας πουν πως αυτό είναι η πραγματική ασθένεια - δεν μπορώ να διαφωνήσω εντελώς - αλλά υπάρχει και κάτι παραπάνω. Κάτι που είναι ακόμα πιο αφύσικο από αυτό που βιώνουν. Δηλαδή, το να πιστέψουν και να αναγνωρίσουν πως αυτό που βλέπουν και αισθάνονται δεν είναι αληθινό αλλά ψευδαίσθηση, αυτό είναι παρά φύσει. Το να ακούν φωνές και να τις αγνοούν, να βλέπουν ανθρώπους και να τους απορρίπτουν γιατί πίστεψαν σε αυτά που τους είπαν οι άλλοι και εννόησαν τις ψευδαισθήσεις τους. Αλλά για αυτούς ακόμα υπάρχουν γιατί τις βιώνουν. Έτσι φαίνεται η σημασία του εαυτού μας και του νοήματος που δίνουμε στα πράγματα.

Και ακόμη παραπάνω, για να ενισχύσουμε την μεριά του ενός. Σε έναν κόσμο που όλοι μας πάσχουμε από σχιζοφρένεια, ποιά είναι η πραγματικότητα; Τί θα πιστεύουμε για τους γύρω μας; Πότε θα γνωρίζουμε ποιος υπάρχει και ποιος όχι; Τί μας εγγυάταν πως τα λόγια κάποιου είναι αληθινά; Είμαστε χαμένοι μέσα μας και προσπαθούμε να δικαιώσουμε, χωρίς στοιχεία, την ύπαρξη των άλλων, παλεύοντας με τις αισθήσεις και τα ένστικτά μας. Αυτό είναι ένα κομμάτι της πραγματικότητας.

Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, πως η πραγματικότητα είναι υποκειμενική, απλά απάτηλη και με τέτοιους περίεργους τρόπους σε ξεγελάει και χάνεσαι σκεπτόμενος όλα αυτά και τι υπάρχει από πίσω. Θα ήθελα, όμως, όχι από κακία, απλά περιέργεια, να συζητήσω με κάποιο εμπειριστή φυσικό δεν-ξέρω-και-'γω-τι ο οποίος χαρίζει σε κάθε τι απτό και παρατηρήσιμο την αλήθεια του, και ο οποίος πάσχει από σχιζοφρένεια εν γνώσει του, να συζητήσω μαζί του τί είναι τελικά αληθινό και αν γίνεται τελικά τόσο εύκολα να γνωρίσουμε την φύση όταν οι ίδιοι συγχίζουμε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο. Τί έχει να μου πει για τον ανύπαρκτο άνθρωπο που στέκεται δίπλα μου;

Φαντάζομαι πως θα μου έλεγε πως είναι κάποιου είδους χημική αντίδραση στον εγκέφαλό μου ή κάτι τέτοιο. Και τί δεν είναι όμως; Όλα όσα γνωρίζουμε είναι εκεί μέσα. Και την ισχύ που έδωσε στον λόγο των γιατρών-φίλων-συγγενών του, πως αυτά που βλέπει δεν υπάρχουν, και αυτός μέσα στο κεφάλι του είναι. Γιατί να μην τον αντιμετωπίσει ως απατηλό;

Τέλος πάντων, ο στόχος μου είναι να προβληματίσω και όχι να απαντήσω. Απλώς τέτοιες σκέψεις μου γεννήθηκαν με αυτην την φράση...

Αφιέρωμα: Kinks

Μία λίστα με κάποια αγαπημένα μου κομμάτια τους, ως επί το πλείστον από τα πρώτα τους άλμπουμ.

Οι Kinks είναι μια μπάντα που την ερωτεύεσαι αμέσως. Χωρίς πολλά πολλά πιάνεις το χρώμα τους και, είτε το θέλεις είτε όχι, σε αγγίζουν με τροπο μαγικό. Το κάθε κομμάτι σε ρουφάει και σε καθηλώνει. 'Ο,τι και να σκέφτεσαι και όσο αφηρημένος και αν είσαι, ο ήχος τους υπάρχει, εκεί δίπλα στην σκέψη σου, και η παρουσία του είναι παραπάνω από αισθητή. Ο Ray Davies, συνθέτης των κομματιών, το βασικότερο εκ των μελών του συγκροτήματος, έχει πιάσει όλη την ουσία του Ροκ, βρίσκεται στην κορυφή του κύμματος της εποχής και με την πνευματώδη ειρωνία του, τους καταπληκτικούς στίχους, τους ωραιότερους συνδιασμούς οργάνων και της (απλής) φωνής του μας χαρίζει άλμπουμ αριστουργήματα. Και όχι διάσπαρτα αλλά το ένα μετά το άλλο. Σαν να έχει έμπνευση συνέχεια.