Ματιές στον Κόσμο

Κείμενο γνωριμίας.

Για να με γνωρίσει ο – απίθανος (α- στερητικό) – αναγνώστης.

«Ματιές στον Κόσμο»

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους άλλους, στην αντίπερα όχθη, που βέλπουμε αλλιώτικα τον κόσμο. Μάλιστα καμιά φορά βρίσκομαι πιο πέρα και από αυτούς, τους "άλλους". Μία λέξη συνοδεύει την ζωή μου. Με όλες τις εκφάνσεις της (η λέξη), σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου. Η λέξη αυτή, και δεν είναι απλή, είναι το Ενά. Μόνος. Ξένος προς όλους.

Την διαφορετικότητα μου δεν την εκφράζω με το έντονο ή προκλητικό ντύσιμό μου. Αλλά καταλαβαίνω πως αυτή είναι αισθητή. Την πιάνει ο άλλος στο βλέμμα μου, στον αέρα μου, στο χρώμα μου, όταν μου μιλήσει, όταν βλέπει πως έχω χαθεί λίγο στις σκέψεις μου και δεν δίνω σημασία στους γύρω μου. Έχει συμβεί, ουκ ολίγες φορές, να έχω βγει Σαββατόβραδο με παρέα και να με σκουντάνε στον ώμο ή να χτυπάνε τα δάχτυλά τους μπροστά μου για να με συνεφέρουν, μιας και η φωνή τους δεν ήχούσε αρκετά δυνατά ώστε να ξεπεράσει αυτήν μέσα μου. Γι αυτό βέβαια δεν ευθύνομαι αποκλειστικά εγώ. Η ανιαρή συζήτηση του στυλ «τι φάγαμε σήμερα» δίνει μια δυνατή, ευεργετική κλοτσιά στην οποιαδήποτε σκέψη μου, η οποία φυσικά με παρασέρνει μαζί της -και δεν προβάλλω καμία αντίσταση σε τέτοιο πειρασμό.

Γενικά ο τρόπος των ανθρώπων είναι πολύ ανάποδος. Υπομένουν την ρουτίνα με μια αδιαφορία. Η πνευματική αδράνεια και η τεμπελιά έχουν καταντήσει να είναι συνήθειες. Όλοι χρειάζονται μία μέρα «καθισιό» αλλά να το σφετεριστείς και να το εκφυλίσεις σε καθημερινό ρυθμό αυτό είναι διαφορετικό. Ευτυχώς, εκ γενετής, αυτά δεν τα αντέχω. Έχω κάνει διακοπές και έχουν υπάρξει στιγμές απραξίας –προσεκτικά διάλεξα αυτές τις λέξεις- αλλά δεν θα μπορούσα να κάθομαι κάθε μέρα της ζωής μου. Ακόμα και το να ακούω μουσική το κάνω ενεργητικά –όχι παθητικά- και αυτό το καθιστά πνευματική άσκηση. Ίσως κάποια μερική ευθύνη να φέρει και το νεαρό της ηλικίας μου αλλά παραπάνω από τα νιάτα φαίνεται να είναι κάποια ανάγκη που ζητά εκπλήρωση. Θα το δείτε και παρακάτω.

Και τα καθημερινά πράγματα τα ζω αλλιώς. Με ενθουσιασμό. Εννοώ πως ακόμα και τα πιο μικρά και απλά με ιντριγκάρουν. Το να πάω στην σχολή μου, μια απλή έξοδος για μπύρα, μια αγκαρία που έχω να κάνω. Εκείνη την στιγμή κάτι ευχάριστω καίει μέσα μου. Είναι η ελπίδα πως κάτι θα συμβεί και θα φέρει τα άνω κάτω; Είναι απλά η -έστω και μικρή- αλλαγή, πως δηλαδή ξεφεύγω λίγο από τον εαυτό μου και κάνω κάτι διαφορετικό –όσο και αν αυτό δεν είναι τόσο ξεχωριστό; Δεν ξέρω τι είναι. Αλλά αυτός ο σωτήριος ενθουσιασμός σίγουρα ομορφαίνει τη ζωή μου. Της δίνει μια ξεχωριστή αίγλη, δίχως την οποία δεν ξέρω αν θα ήταν υποφερτή. Δεν καταλαβαίνω πως ο υπόλοιπος κόσμος ζει αλλιώτικα, γιατί στα μάτια μου μοιάζει με βασανηστήριο. Το να πηγαίνεις, δηλαδή, με βαριά καρδιά στην δουλειά σου ή ό,τι έχεις να κάνεις τέλος πάντων, μου φαίνεται αρκετά δυσβάστακτο αν δεν συνοδεύεται από μια δόση ενθουσιασμού. Βέβαια δεν είμαι χαζοχαρούμενος –κάθε άλλο. Αλλά αυτός ο ενθουσιασμός είναι αναγκάιος. Τα νιάτα μου πρέπει να ευθύνονται και για αυτό. Αν και η ζωή μου μέχρι τώρα είναι πολύ πλούσια απο εμπειρίες και καταστάσεις –και αυτό είναι κάτι που δεν θα το αποδείξω, οπότε είτε γίνεται πιστευτό είτε απλά λέω μεγάλα λόγια- δεν τα έχω ζήσει όλα. Υπάρχουν ακόμα γυναίκες για να ερωτευτώ. Υπάρχουν ακόμα τρέλες να κάνω. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι για να συναντήσω, να μιλήσω, να μου πουν τι έχουν στο κεφάλι τους. Ακόμα το θέλω αυτό, αλλά πάντα απογοητεύομαι γιατί δεν είναι άξιοι των προσδοκιών μου. Όλοι το έχουν νιώσει αυτό, ότι δηλαδή όταν η καλοσχηματισμένη και όμορφη ιδέα έρχεται σε συγκρούση με την πραγματικότητα, για να εκπληρωθεί, τότε πάντα κάποιο κομμάτι της μένει πίσω, σαν κατάλοιπο της κρούσης. Στην περίπτωση που η ιδέα αυτή αφορά το πως θα ήθελες να είναι κάποιο άτομο, το κατάλοιπο αυτό είναι μεγάλο. Έτσι κάθε φορά η πίστη μου στην ομορφιά του αγνώστου (ανθρώπου) λιγοστεύει και με αυτήν λιγοστεύουν και οι προσπάθειές μου για νέες γνωριμίες.

Έχουν καταλάβει τη ζωή τους σαν κυνήγι της ευτυχίας. Καλά κάνουν, αλλά είναι λίγο αφελείς. Μου φαίνεται αρκετά προφανές πως η ύπαρξη ευτυχίας σε έναν τέτοιο κόσμο είναι λίγο ουτοπική. Και πόσο μάλλον σε αυτά που την αναζητούν. Και εγώ έχω προσπαθήσει να βρω κάτι στα μικρά πράγματα. Και είναι αρκετά δυσάρεστο, μπορεί να πει κάποιος, το εξής: να είσαι με την κοπέλα σου και κάτι μέσα σου να σε τραβάει, σαν να σου λέει πως αυτό δεν αρκεί, πρέπει να γυρίσεις πίσω και να παλέψεις με τις σκέψεις σου. Αυτή η ανάγκη που με ακολουθεί παντού, δεν με αφήνει σε ησυχία. Πάντα με τραβάει μακρυά, μόλις καταλάβει την έλλειψη ουσίας σε αυτό που κάνω. Ειδικά όταν είμαι με άλλους και συζητάμε για βλακείες - γιατί ως επί το πλείστον δεν έχουμε κοινά. Κάτι τέτοια με κάνουν να αισθάνομαι πιο μόνος με τους άλλους παρά με τον εαυτό μου. Για μένα η ευτυχία, αν πρέπει να υπάρχει, είναι μια σκέψη που κάνω για μια ιστορία που θα ήθελα να ζήσω (η οποία δεν θα πραγματοποιηθεί πότε έτσι ακριβώς όπως θα ήθελα) ή ένα όμορφο άλμπουμ που ακούω ξαπλωμένος σε κάποιο μαξιλάρι στο πάτωμα του δωματίου μου.

Και κάτι ακόμα που αισθάνομαι αλλιώς. Ο θάνατος. Δεν είναι κάτι που φοβάμαι ή απεύχομαι. Δεν τον επιδιώκω αλλά αν έρθει δεν θα φοβηθώ. Δεν αφήνω καμία μέρα να πέσει κάτω χωρίς να την αδράξω. Η εσωτερική ανάγκη μου μου το επιβάλλει. Ανά πάσα στιγμή ξέρω πως έχω ικανοποιήσει όσο μπορώ τον εαυτό μου, για όσο έχω ζήσει μέχρι τώρα. Γι αυτό αν φύγω χωρίς να είμαι έτοιμος δεν ανησυχώ. Έχω να κάνω πολλά ακόμα, πολλά βιβλία να διαβάσω, ίσως να γράψω και κανένα, πολλή μουσική να ακούσω και να συνθέσω κάποιο ωραίο κομμάτι. Αλλά μέχρι αυτήν την στιγμή έχω κάνει όσα μπορώ. Όλους μου τους στόχους έχω εκπληρώσει, και δεν είναι εύκολοι, ούτε λίγοι. Και για να χρησιμοποίσω και τους στίχους ενός τραγουδιού:

But one thing’s for certain

When it comes my time

I’ll leave this old world

With a satisfied mind

Όλα αυτά δεν εκδηλώθηκαν ξαφνικά.

Από μικρός ήμουν απόμακρος από τους υπόλοιπους. Κάπως ντροπαλός. Με μεγάλη δυσκολία άνοιγα το στόμα μου, ειδικά άμα δεν ήξερα καλά τον άλλον ή αν βρισκόμουν σε χώρο με ξένο κόσμο. Ακόμα το έχω αυτό, σε κάποιο βαθμό. Σιχαίνομαι να μιλάω για εμένα ή να μοιράζομαι τις σκέψεις μου και δίπλα μου να είναι κάποιος άγνωστος και να ακούει.

Από μικρός κάτι με γοήτευε κάθε τι περίεργο, ήθελα να το γνωρίσω, να δω τι έχει να μου πει. Ήθελα κάτι να βρω σε αυτό. Πίστευα κατά κάποιον τρόπο πως κάποια αλήθεια κρύβεται εντός του κόσμου, που είναι ανεξάρτητη από τον άνθρωπο και από τον χρόνο. Απόλυτη και καθολική, τίποτα δεν της ξεφεύγει. Κάτι για το οποίο αξίζει κανείς να ζήσει μόνο και μόνο για να το γευτεί. Κι αυτό το πιστεύω ακόμα τρόπον τινα. Πλέον έχει οριμάσει μέσα μου, δεν είναι απλά μια αόριστη ιδέα. Η φιλοσοφία που κάποτε με παραξένευε ως κάτι το δυσνόητο και εντελώς ακαθόριστο, αποτελεί το μέσο για την εύρεσή της. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει άλλο μέσο πέρα απο την φιλοσοφία. Κάποιοι λένε επιστήμη και έχω φτάσει στο σημείο να γελάω κάθε φορά που το ακούω. Η αλήθεια δεν μπορεί να βρίσκεται ούτε σε ένα μηχάνημα, όπως ο υπολογιστής μου, ούτε στην εξερεύνηση του διαστήματος ή του ατόμου. Εξάλλου για ποιά αλήθεια θα μιλούσε κανείς αν αυτή έπεται από τα φαινόμενα και όχι αντίστροφα.

Το παρόν κείμενο, όμως, δεν είναι φιλοσοφικού περιεχομένου και κάνω προσπάθεια να μην ξεφύγω από το θέμα γιατί παρασύρομαι. Οπότε κάνω απλά μια μικρή νύξη στο θέμα αυτό για να κλείσω την παρένθεση που άνοιξα. Ο Πλάτων μας μιλάει στο έργο του «Τίμαιος» περί αλήθειας (το Είναι) και πως τα φαίνόμενα έπονται αυτής, ως συμμαίτια στην δημιουργία του κόσμου (κοσμογονίας). Λέει, επίσης, πως μόνο ένας αμόρφωτος θα προσπαθούσε να την εννοήσει μέσα από την μελέτη τους. Τέλος, φιλόσοφος δεν είναι παρά αυτός που αγαπάει την σοφία, αυτή είναι και η ετυμολογία της λέξης. Όχι κάποιος ψευτοπνευματικός άνθρωπος που προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα ορίζοντας αυθαίρετα δικές τους έννοιες, όσο πιο αφηρημένες γίνεται, οι οποίες συνδέονται με τον κόσμο. Πώς συνδέονται αν χρειάζονται ορισμό;

Με τον καιρό, λοιπόν, καλλιεργούσα τον έμφυτο αυτό τρόπο που είχα να βιώνω τον κόσμο, με μουσική και βιβλία κυρίως αλλά και με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννούσαν όλα όσα έβλεπα. Ποτέ μου δεν άφησα να πέσει κάτι κάτω χωρίς να περάσει από το κόσκινό μου.

Μεγάλωσα μαζί με αυτά τα οποία μέστωσαν μέσα σου. Κατά καιρούς είχα προσπαθήσει να τους ξεφύγω, για να νιώσω πιο κοντά στους ανθρώπους. Με κάποιο δικό τους τρόπο, όμως, αυτά με δαιμονίζουν και διώχνω τα πάντα μακρυά ξανά και είμαι μόνος. Χάνοντας την μάχη, η οποία δεν ήταν ακριβώς συνειδητή αφού δεν είχα εννοήσει καλά τον εαυτό μου, αυτά βρήκαν καλύτερο στήριγμα μέσα μου.

Μέρα με την μέρα καταλαβαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου, μέσα απο τις περιπέτειες που προκαλείς για να τα βάλεις με αυτόν, είτε το θέλεις είτε όχι. Πάντα με τον εαυτό μας δεν παλεύουμε; Υπάρχει και τίποτα άλλο; Αναρωτιέμαι, τώρα που τα γνώρισα καλύτερα, αυτά που κάνουν εμένα, θα ήθελα να αλλάξω; Θα ήθελα να είμαι όπως οι άλλοι; Θα ήθελα να νικήσω την μάχη και να τα εξημερώσω;

Όχι, ένα μεγάλο όχι που δεν αφήνει χώρο για αντιρρήσεις.

Υ.Γ. Με μεγάλη μου χαρά και έκπληξη θα διαβάσω τα σχόλια, αν ποτέ υπάρξουν, και θα απαντήσω μάλιστα, εφόσον χρειάζεται, αλλά χάριν ειλικρίνειας παραδέχομαι πως τα όχι και τα ναι μου είναι απόλυτα – αν δεν ήταν τότε γιατί να τα εκφράσω; - και η γνώμη των άλλων μου είναι αρκετά αδιάφορη εκτός και αν ο άλλος είναι ψιλοτρελαμένος και ξεχωριστός...

No one I think is in my tree

I mean it must be high or low

That is you can’t, you know, tune in

But it’s alright

That is I think it’s not too bad